Εις μνήμην Αλέξανδρου Ηλιόπουλου… ενός μεγάλου Έλληνα

Αλέξανδρος Ηλιόπουλος 01

Αρχές της δεκαετίας του 1960…
η μεταπολεμική Ελλάδα προσπαθεί να βρει την θέση της στο νέο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο «γίγνεσθαι».
Στην φωτογραφία μαζί με τον παππού μου μπορείτε να δείτε κάποιοι τις γιαγιάδες σας και τις μανάδες σας…
μια νέα γενιά κοριτσιών, απλές μοδιστρούλες του μεροκάματου και του μόχθου που εκπαιδεύονται για να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ το Αύριο το δικό τους.
Το Χθες και το Σήμερα το δικό μας…

Προσέξτε την Δύναμη στα μάτια τους, ατενίζουν το Όραμα ενός Ονειρικού Αύριο, με βλέμμα δυνατό, όχι αποχαυνωμένο από τις selfies και το Facebook ή το Instagram, έτοιμες να πιάσουν την πέτρα και να την στύψουν για να χτίσουν τα σπίτια που κληρονομήσαμε εμείς. Εμείς που έχουμε σκύψει το κεφάλι στους Εξουσιαστές που μας φορολογούν για να… υπάρχουμε, μην προσφέροντάς μας τίποτα σε ανταπόδοση των όσων προσφέρουμε για να συντηρήσουμε το πελατειακό τους, αργόσχολο και αιμοδιψές «Κράτος».

Οι άνθρωποι αυτοί έβαλαν τις βάσεις της δικής μας ύπαρξης αφού πρώτα βγήκαν από έναν Παγκόσμιο Πόλεμο και έναν Εμφύλιο σπαραγμό που οι Ξένες Δυνάμεις μας επέβαλαν για να μην διεκδικήσουμε τα οφειλόμενα από τις ναζιστικές θηριωδίες που μακέλεψαν τον Ελληνικό λαό περισσότερο από κάθε άλλο λαό και να μας κρατήσουν εκτός Ισορροπίας στην ακόμη ζαλισμένη Ευρώπη.
Γιατί;
Γιατί ξέρουν πολύ καλά πως ΜΟΝΟΝ ένας εχθρός μπορεί να πολεμήσει με αξιώσεις τον Έλληνα.
Και αυτός είναι ο Έλληνας…

Είμαστε γενιά και σπέρμα Θεών και Θεαινών, είμαστε απόγονοι Ηρώων.
Στο αίμα μας ρέει η ίδια η Ιστορία.
Ρέει η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ…
και όταν αυτό το αίμα ξυπνήσει και μιλήσει ο Ιχώρ στις φλέβες μας…
η Κραυγή του Λύκιου Απόλλωνα θα σκίσει τους αιθέρες, φέρνοντάς αυτόν τον πλανήτη ένα βήμα κοντύτερα στο Πεπρωμένο του.
Την Ουράνια Αρκαδία των Μυστών…
και το Αρκαδικό Λύκαιο Όρος θα γίνει ξανά ο Φάρος της Ανθρωπότητας, για να γίνει το Νέο Πέρασμα.
Στα Άστρα αυτή την φορά…

Το Αύριο, όπως πάντα, μιλάει ΕΛΛΗΝΙΚΑ…
αρκεί ΕΜΕΙΣ να θυμηθούμε το ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.
Και να γίνουμε η Φλόγα του Λύκιου Απόλλωνα για να ξορκίσουμε τον νέο Σκοτεινό Μεσαίωνα που φτάνει στο τέλος του, έχοντας μακελέψει για ακόμη μία φορά τον Ελληνικό λαό περισσότερο από κάθε άλλον λαό.

Είς μνήμην Αλέξανδρου Ηλιόπουλου (14/1/1921 – 25/11/2005)
Ενός Μεγάλου Έλληνα, το όνομα του οποίου, όπως κάθε ΑΛΗΘΙΝΟΥ Παίκτη, δεν γράφτηκε στην Ιστορία των Πολλών, αλλά έγινε όρκος για να ορκίζονται οι Ε-λάχιστοι Ε-κλεκτοί.

Καλή αντάμωση Παππού και Νονέ μου.
Καλή Αντάμωση…
στην Ουράνια Αρκαδία των Μυστών…

Ἐν Ἀθῆναις, 14 Ιανουαρίου 2018
©2018 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Στις σκιές του ένδοξου Παρελθόντος μας, στεκόμαστε στο Παρόν, προετοιμάζοντας ένα ακόμη ενδοξότερο Μέλλον…
Φύλακες της Φλόγας του Λύκιου Απόλλωνα… του άνακτος των Δελφών.

«Ο ΑΝΑΞ, ΟΥ ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ»… ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
«ΑΝΔΡΩΝ ΓΑΡ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ»… ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

Αλέξανδρος Ηλιόπουλος 2

Επί προσωπικού:

Θυμάμαι το 2005 ανήμερα της γιορτής του πατέρα μου, του Αγίου Στυλιανού, ήμασταν στο Αρτεμίσιο της Αρκαδίας, στην Αρχαιότητα λεγόταν Μαιρά και ήταν εκεί όπου ο Κρόνος «έφτυσε» τον Ποσειδώνα αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, για την κηδεία του παππού μου Αλέξανδρου.
Τον «περίεργο» παππού μου, και Νονό μου μιας και με βάφτισε κιόλας, με φώναζε μικρό «Λύκο» και «Γερακομάτη» και που δεν μου απαντούσε όταν τον ρωτούσα τι σήμαινε αυτό και που ήλθε ξυπόλυτος από την Αρκαδία, ήταν ο μικρότερος της φτωχής οικογένειας και όχι απλά πέτυχε στην ζωή του, αλλά είναι για εμένα το Ύψιστο Πρότυπο.
Σε αυτό που δεν κατάφερα να του μοιάσω είναι στο Λακωνικό της έκφρασης… «μπλα μπλα» με έλεγε από μικρό και πως κάτι πρέπει να κάνω με την Ενέργειά μου, γιατί τον ζαλίζω.

«Αλέκο, έλα να σε πάρω στην δουλειά, ασυρματιστές σαν εσένα έχουν βγει λίγοι.»
«Τι λες ρε Αρίστο; Αφού τρέμω τα αεροπλάνα», στον καλό του φίλο Αριστοτέλη Ωνάση όταν έστηνε την Ολυμπιακή.
«Αλέκο, έκανα επανέκδοση την εγκυκλοπαίδειά μου, να σου στείλω μια σειρά για την Μπέκυ (από το Ελπίδα, η μητέρα μου) να την έχει για τα παιδιά της.»
«Ευχαριστώ ρε Γιάννη, αλλά χαμένη θα πάει, σάμπως θα την διαβάσει;» η απάντησή του στον καλό του φίλο και Μέγιστο Έλληνα Ιωάννη Πασσά, όταν είχε επανεκδόσει την Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου.
Υπερήφανος ο παππούς… δεν ήθελε ποτέ να χρωστάει χάρη σε κανέναν. Αυτό το έχω πάρει και εγώ στο «λάδι» που μου έβαλε.
Αυτάρκης… σαν λύκος.

Ο παππούς έμαθε γράμματα στο Νυχτερινό σχολείο και από τα… σταυρόλεξα.
Έπιασε δουλειά στην Singer και τον θυμάμαι με το φορτηγάκι με το S να γυρνάει στην γειτονιά και να φτιάχνει τις ραπτομηχανές των γυναικών της γειτονιάς… ένας απλός οικογενειάρχης, μια Ήρεμη Δύναμη, όπως κάθε ΑΛΗΘΙΝΟΣ άνθρωπος Δύναμης. Σε αντίθεση με εμένα που με φώναζε «καπετάν Φασαρία» από μικρό…
Ένα θεματάκι το είχε με τα χρήματα, δεν του άρεσε να πληρώνεται από γνωστούς, ίσως για αυτό το Σύμπαν, μάλλον, του έστειλε 2 φορές τον πρώτο αριθμό του λαχείου!!!
Κάποια στιγμή το 2008 χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι μου, μένω στον κάτω όροφο του πατρικού μου, εκεί όπου έμεναν ο παππούς και η γιαγιά.
«Καλησπέρα, τον κύριο Αλέκο θα ήθελα.»
«εεε. Ποια είστε;» ρωτάω, δεδομένου του ότι ο παππούς από το 1995 όταν πέθανε η γιαγιά μου έμενε μόνιμα στην Τρίπολη.
«Με λένε… (δεν θυμάμαι το όνομα), τον είχα προϊστάμενο στην Singer.»
«Είμαι ο εγγονός του… τον παππού τον χάσαμε το 2005.»
Έβαλε τα κλάματα.
«Αγόρι μου να είσαι υπερήφανος για αυτόν, ξέρεις τι ψωμάκι φάγαμε πόσος κόσμος από τον παππού σου που μας έβαζε ώρες παραπάνω και μας έστελνε σπίτια μας στις οικογένειές μας να μαγειρέψουμε;»
Ακόμη όταν θυμάμαι την στιχομυθία αυτή, δακρύζω.

Για τον παππού θα μπορούσα να μιλάω μέρες… άλλωστε πρώτα ο Θεός να είμαστε καλά, έχω προγραμματίσει να γράψω κάποτε την βιογραφία του.
Γνωρίζω λίγα από όσα έχει ζήσει, μίλαγε πολύ λίγο, κάνω έρευνα για τα υπόλοιπα, αλλά και μόνον αυτά είναι 10 ζωές των περισσοτέρων από εμάς.

Κάποια μέρα θα είμαστε απλά φωτογραφίες στα άλμπουμ των παιδιών μας…
ας φροντίσουμε να τα κάνουμε υπερήφανα για εμάς.
Και να τους μάθουμε και πέντε πράγματα για το από πού κρατάει η σκούφια τους…
Και θυμίζω πως ένας Λύκος συγχωρεί…
αλλά δεν ξεχνά.
Οψόμεθα εις Φιλίππους…

Ο παππούς «έφυγε» 84 ετών… σε αριθμό ετών πολλαπλάσιο του 7 όπως έλεγαν οι Πυθαγόρειοι πως αποχωρούν οι Τέλειοι Άνθρωποι. Κατά τραγική ειρωνεία, στα 49 της «έφυγε» και η μητέρα μου…
Το αποχαιρετιστήριο μου κείμενο που δημοσιεύθηκε στα «Αρκαδικά Νέα» όταν πέθανε ο παππούς (ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής, ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ πολιτικοί συμβουλεύονταν τον μπαρμπα-Αλέκο και πολλές οικογένειες της Τρίπολης πίνουν κρασάκι στο Όνομά του):

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
14/1/1921 – 25/11/2005

Εσύ, που έφυγες αγαπημένε μας παππού, ήσουν για εμάς το στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, το πρότυπό μας, το άτομο αυτό που ξέραμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε και να εκτιμούμε.
Τώρα που είσαι αλλού, θα διατηρήσουμε αυτά που μας προσέφερες και θα ευχαριστούμε για πάντα τον Θεό που σε έστειλε στην ζωή μας, έναν Αλέξανδρο να μας προστατεύει και ένα Ήλιο να μας φωτίζει.
Να είσαι καλά εκεί που πήγες, γιατί μόνο τα Ηλύσια Πεδία ταιριάζουν σε έναν Ιππότη σαν εσένα και να μας προσέχεις αυτούς που έφυγαν πριν από εσένα και τους βρήκες πάλι εκεί ψηλά, στην Ουράνια Αρκαδία, που τόσο λάτρεψες από εδώ.
Καλή αντάμωση.
Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
* * * * *
Καλή Αντάμωση…
Στην Ουράνια Αρκαδία των Μυστών…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s