«Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος», από τον Νίκο Παναγοδημητρόπουλο

Αναγέννηση του Φοίνικος Εξώφυλλο

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου «Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος», κείμενα τα οποία έχω δημοσιεύσει στα blogs μου και το Facebook.
Ελπίζω να σας ταξιδέψουν.
Καλό Ταξίδι…

Το βιβλίο μπορείτε να βρείτε εδώ:

Τα κείμενα υπόκεινται στον Νόμο περί Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αρκεί να αναφέρεται η Πηγή τους και το όνομα του συγγραφέα.
Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

** * * *

Αφού ο κόσμος γύρω μας είναι τόσο άσχημος, γιατί να μην αφήνουμε την φαντασία μας να μας οδηγεί;
Κατ’ εμέ, η μεγαλύτερη πλάνη όλων των ανθρώπων που φτάνουν σε σημείο να χρειάζονται εξαρτησιογόνες ουσίες για να «ταξιδέψουν» είναι ότι είναι τόσο εθισμένοι στην καθημερινότητα, ώστε δεν μπορούν να βουτήξουν στις ίδιες τους τις σκέψεις, να δουν τα πάντα αλλιώς και να φτιάξουν μόνοι τους τον κόσμο που θέλουν να ζήσουν, αποκλειστικά και μόνο με υλικά που θα βρουν μέσα τους. Τίποτα εξωτερικό και συμπληρωματικό δεν χρειάζεται ο αυτάρκης άνθρωπος για να ζήσει.
Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε η ανθρώπινη νόηση φτάσει στο σημείο όπου ήταν προορισμένη να φτάσει, αλλά σίγουρα δεν θα είναι τα πρόβατα αυτοί που θα την οδηγήσουν εκεί, αλλά οι λύκοι. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι Ινδιάνοι της Αμερικής θεωρούν τα πανέμορφα και παρεξηγημένα αυτά ζώα, οδηγούς.
Λύκοι ε; Φυσικά, όπως το Άστρο του Λύκου, ο Σείριος, οδηγεί τους Περιπατητές της νύχτας, έτσι και ο λύκος, τοτεμικό ζώο του Απόλλωνος, του Φωτεινού Προστάτη των πολεμικών τεχνών, οδηγεί τους πολεμιστές στον μεγαλύτερο πόλεμο που βιώνουν· στον πόλεμο κατά των στοιχείων του εαυτού τους που τους κρατούν δέσμιους σε ένα μαντρί και δεν τους αφήνουν να ατενίσουν τον κόσμο από ψηλά.
Γεράκι και Λύκος. Και τα δύο ζώα του Απόλλωνος, του Φοίβου, με την καθαρή νόηση. Το Φως του Σείριου, η Φλόγα του Λυκωρέως, υπάρχουν πολλές «ποιητικές» περιγραφές που μπορούν να μας βοηθήσουν στην έρευνά μας.
Εγώ κάνω μόνο την αρχή, με τα λίγα εφόδια που μπορώ να δώσω «ανοικτά». Επαφίεται στον καθένα από εσάς, να διαβάσει πίσω από τις λέξεις και ανάμεσα στις γραμμές και να δώσει το δικό του στίγμα, έπειτα από προσωπική έρευνα και προσπάθεια. Δεν υπόσχομαι να σας διδάξω κάτι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σας δώσω έναν χάρτη για την έρευνα. Το πόσο χρήσιμος θα σας φανεί, είναι θέμα δικό σας.
Καλό Ταξίδι!

© 2003, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

** * * *

Όλοι όσοι έχουμε έντονη την θύμηση της παιδικής μας ηλικίας, βλέπουμε τον εαυτό μας να ταυτίζεται με κάποιον ευγενή ιππότη, ο οποίος στην προσπάθειά του να κερδίσει την εύνοια της αγαπημένης του, δεν διστάζει να τα βάλει ακόμα και με δράκους τεράστιους και πύρινους, έτοιμους να τον κατακαύσουν με την αναπνοή τους. Ο μύθος του ιππότη είναι πανταχού παρών και τόσο η Ελληνική Μυθολογία, όσο και οι παραδόσεις των άλλων προηγμένων πνευματικά λαών, βρίθουν από παραδόσεις σχετικά με ανθρώπους-λύκους, ανθρώπους-πάνθηρες και άλλες διάφορες παραλλαγές αυτού του σχεδίου.
Ας θυμηθούμε εδώ τον μύθο του Λυκάονα, παιδιού του Πελασγού και εθνάρχη των Αρκάδων, ο οποίος για να ξαναγίνει άνθρωπος έπειτα από μεταμόρφωση του σε λύκο, έπρεπε για 9 έτη να μην γευθεί ανθρώπινη σάρκα.

λυκάνθρωποςΟ Πελασγός, κατ’ άλλους με τη νύμφη Κυλλήνη και κατ’ άλλους με την κόρη του Ωκεανού Μελίβοια, απέκτησε τον Λυκάονα. Ο Λυκάων με την σειρά του, απέκτησε πενήντα παιδιά, με διάφορες γυναίκες. Τον αριθμό «πενήντα» θα τον συναντήσουμε πολλές φορές στην έρευνά μας, αφού πενήντα θέσεις πληρώματος είναι πιθανό να έχει ένα ΑΤΙΑ από τον Σείριο, και πενήντα έτη κρατά η περιστροφή του Σείριου Β΄ γύρω από τον Σείριο Α΄. Ο Λυκάων, σαν παιδί και όχι υιός του Πελασγού (από το πέλας = μακριά και αγός = αρχηγός), έρχεται από μακριά με τα πενήντα παιδιά του. Το Λυκάων θα πρέπει να το κρατήσουμε περισσότερο σαν τίτλο και λιγότερο σαν όνομα, τίτλο που τον σχετίζει με τον Ουράνιο Λύκο, τον Σείριο.

Ας γυρίσουμε όμως στον Αρκάδα Λυκάονα. Ο Απολλόδωρος μας παραθέτει τα ονόματα των πενήντα παιδιών του, πράγμα περιττό αν δεν ήθελε να μας επιστήσει την προσοχή σε κάτι. Μην ξεχνάμε ότι ο Απολλόδωρος, είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα ανθρώπων, για να συγγράψει την Βιβλιοθήκη, η οποία είναι μία συρραφή ελληνικών μύθων και μία ανεξάντλητη πηγή Γνώσης για όλες τις κατοπινές γενιές, είχε πρόσβαση σε αρχεία και ανθρώπους που κρατούσαν θέσεις-κλειδιά σε Αδελφότητες Γνώσης και Δύναμης. Οι μύθοι, για όλους τους πνευματικά ώριμους λαούς, δεν είναι απλά παραμυθάκια για τα παιδιά, αλλά η Γνώση κρυπτογραφημένη και προσπελάσιμη μόνο για τους μυημένους.
Βέβαια, όποιος ψάχνει βρίσκει, αλλιώς ούτε εγώ θα είχα γράψει, ούτε εσείς θα με διαβάζατε τώρα. Το κατά πόσο και εγώ και εσείς εντοπίζουμε το ελάφι που κρύβεται στο δάσος ή απλώς την σκιά που ρίχνει, είναι καθαρά υποκειμενικό. Βλέπετε, σκοπός μου δεν είναι να προσεγγίσω την Απόλυτη Αλήθεια, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αλλά να καταγράψω δικές μου σκέψεις, που με την σειρά τους θα ωθήσουν τον αναγνώστη να κάνει κάτι που όλοι μας έχουμε ξεχάσει…
να σκεφτεί και να ερευνήσει για λογαριασμό του.

Ο μύθος λέει ότι τα παιδιά του Λυκάονα και ο ίδιος ο Λυκάων ήταν περίσσια αλαζόνες και ασεβείς απέναντι στους θεούς. Όταν ο Δίας τους επισκέφθηκε μεταμφιεσμένος σε εργάτη, αυτοί έσφαξαν ένα παιδί του τόπου και ανακάτεψαν τα εντόσθιά του με τα ιερά σφάγια και τα έβαλαν στο τραπέζι, κατόπιν υποδείξεως του Μαίναλου. Τότε ο «Πατήρ θνητών τε και Αθανάτων» αηδιασμένος αναποδογύρισε το τραπέζι και κατακεραύνωσε όλα τα παιδιά, εκτός από τον Νύκτιμο, τον οποίο έσωσε τελευταία στιγμή η Γη αγγίζοντας το δεξί χέρι του Διός. Ο Νύκτιμος παρέλαβε την βασιλεία και τότε έγινε ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνος.

Η λέξη Ιππότης έχει σαν πρώτο συνθετικό την λέξη «Ίππος», τοτεμικό ζώο του Ποσειδώνος του Προπελασγικού. Ο πραγματικός Ποσειδών συμβολίζει την Δύναμη και η τρίαινά του συμβόλιζε την ενδυνάμωση και ολοκλήρωση του τρισυπόστατου Εαυτού… της Ψυχής, του Πνεύματος και του Σώματος. Η ίδια αυτή τρίαινα μετασχηματίστηκε σε κεραυνό του Διός, άλλης μορφής του Ποσειδώνος, για να υποδηλώσει την Φώτιση. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο Ποσειδών είχε ιδιαίτερη σχέση με το Φως, σχέση που κρύβεται πίσω από τα πολλά παιδιά του με ονόματα που παραπέμπουν σε λύκους.
Με την Πλειάδα Κελαινώ έκανε τον Λύκο, ενώ με την άλλη Πλειάδα Αλκυόνη έκανε την Αίθουσα, με την οποία ο Απόλλων έκανε τον Υριέα, ο οποίος με την σειρά του έσμιξε με την νύμφη Κλονίη για να γεννηθούν ο Νυκτέας και ο Λύκος. Εντύπωση μας κάνει το γεγονός ότι κάθε φορά που ο Ποσειδών έσμιγε με Πλειάδα, γεννιόταν παιδί ή εγγόνι με το όνομα Λύκος. Βέβαια, κατά μία εκδοχή ακόμα και ο Άτλας, πατέρας των Πλειάδων ήταν υιός του Ποσειδώνος, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί το σμίξιμο του Ποσειδώνος με την Θεοφάνη, η οποία είχε πολλούς μνηστήρες. Την μεταμόρφωσε σε προβατίνα και έσμιξε μαζί της σαν κριός, για να γεννηθεί αρνί με χρυσόμαλλο δέρμα. Οι μνηστήρες της έγιναν λύκοι και αλυχτίζουν έκτοτε όλη νύχτα για την Θεοφάνη.
Η Γνώση έχει πολλούς αναζητητές, αλλά χρειάζεται Δύναμη για να πορευθείς στο μονοπάτι της…

Αυτή είναι η καταγραφή του μύθου. Εξηγήσεις μπορούμε να βρούμε άπειρες, εξαρτάται από την οπτική γωνία του κάθε ερευνητή.
Στο βιβλίο αυτό, θα δούμε την δική μου…

© 2003, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

** * * *

Η σχέση του Ποσειδώνος με τις Πλειάδες είναι μεγάλη, άλλωστε με δύο από αυτές, όπως θα δούμε παρακάτω, ζευγάρωσε. Ακόμα και ο πατέρας τους ο Άτλας ήταν υιός του. Οι Δολίωνες, προφανώς, κατείχαν κάποια μυστικά σημάδια του θεού για να μην τους ενοχλούν οι γηγενείς, κάτι, ίσως, σαν το σημείο των Πρεσβύτερων Θεών του Αμερικανού συγγραφέα H.P.Lovecraft. Οι Αργοναύτες έπρεπε να εξουδετερώσουν τους Φύλακες της Μαύρης Πύλης και να την σφραγίσουν, όπως και έκαναν.
Λίγο αργότερα θα έχουν τις πρώτες απώλειες… Ο Ύλας ενώ έσκυβε να πιει νερό από μια κρήνη με το όνομα Πηγές, απήχθη από μία νύμφη των υδάτων που τον ερωτεύθηκε. Έτσι, πέρασε το αριστερό της μπράτσο στον λαιμό του και με το δεξί της τράβηξε τον αγκώνα του, παίρνοντας τον μαζί της στη λίμνη. Το μέρος εκείνο ήταν από τα αγαπημένα των νυμφών, οι οποίες τις νύχτες έστηναν χορό για να υμνήσουν την Αρτέμιδα.

χμμμ… Αρτέμιδα, ε; Αυτή δεν ήταν η Θεά-Κυνηγός, που συνοδευόταν συνήθως από ένα ελάφι; Ναι, αλλά αν το κυνήγι του ελαφιού συμβολίζει το κυνήγι της Γνώσης, τότε η ίδια η Θεά ήταν προστάτιδα των μυήσεων. Και που είναι το καταλληλότερο μέρος για να γίνει μία μύηση; Μα φυσικά σε ένα μέρος αφιερωμένο στην Αρτέμιδα, σε έναν Τόπο Δύναμης.
Όπως θα παρατήρησε ο προσεκτικός αναγνώστης, η μύηση έγινε πάλι σε μέρος που σχετίζεται με το νερό, όπως στον ποταμό Άναυρο ο Ιήσων συνάντησε την Ήρα. Ο Ιήσων επέστρεψε από Εκεί, ενώ ο Ύλας όχι.

έλατοΤις φωνές του Ύλα άκουσε ο Πολύφημος, υιός του Ελάτου και όρμησε να τον σώσει κρατώντας το ξεγυμνωμένο ξίφος του στο χέρι. Στον δρόμο συνάντησε τον Ηρακλή, ο οποίος κρατούσε ένα… έλατο και μόλις του είπε τα νέα, αυτός το πέταξε κάτω και μανιασμένος άρχισε να ψάχνει τον Ύλα, με αποτέλεσμα αργότερα οι Αργοναύτες να αναχωρήσουν χωρίς τους δύο συντρόφους τους.
Σαν πολλά έλατα δεν μαζεύτηκαν εδώ;
Το ευρωπαϊκό έλατο ήταν αφιερωμένο στη θεά Αρτέμιδα σαν προστάτρια του τοκετού, οπότε θα μπορούσαμε να το ταυτίσουμε με το άλλο δέντρο των τοκετών, τον φοίνικα. Κάτω από φοίνικα γεννήθηκαν ο Απόλλων και η Άρτεμις.

Ο Robert Graves στο μνημειώδες έργο του “Λευκή Θεά”, αναφέρει για τον Ντάγκντα, πατέρα-θεό των Τουάθα Ντε Ντανάαν:
…Λέγεται δε ότι ήταν γιος του Ελάντου που οι Ιρλανδοί λεξικογράφοι ερμηνεύουν ως “Επιστήμη” ή “Γνώση” ενδεχομένως, όμως, ήταν του τύπου της ελληνικής Ελάτης η εξανδρισμένη εκδοχή της οποίας ως Έλατος, “έλατο-άνδρας”, υπήρξε πρώιμος Αχαιός βασιλιάς του όρους Κυλλήνη της Αρκαδίας που ήταν αφιερωμένο στη Δήμητρα και αργότερα έγινε περιλάλητο για το σύλλογό του των πολύμαθων και πανίερων αγγελιοφόρων. Ο Ντάγκντα και ο Έλατος συνεπώς πρέπει αμφότεροι να εξομοιωθούν με τον Όσιρη ή τον Άδωνι ή τον Διόνυσο που είχαν γεννηθεί από κάποιο έλατο και τους είχε κανακέψει η κερασφόρα Σελήνη-θεά Ίσις ή Ιώ ή Αθώρ.

Ναι, αλλά αν ο Όσιρης ταυτίζεται με τον Σείριο, τότε ο Πολύφημος σχετίζεται και αυτός με το Άστρο της Αυγής, σαν υιός του Ελάτου. Μάλιστα ο Απολλώνιος αναφέρει, Αργοναυτικά Βιβλίο Α, στίχοι 1273–1274, ότι μετά την μάταιη έρευνα των Αργοναυτών, το Άστρο της Αυγής σηκώθηκε και έπεσαν οι άνεμοι, έτσι αναχώρησαν.

“Είμαι το Άστρο της Αυγής”, δηλώνει ο Ιησούς, ή Ιήσων, στα γενέθλια του οποίου στολίζουμε ένα… έλατο.

© 2003, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

** * * *

Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με τους μύθους των ταξιδιών της Αργούς. Παλαιότερα, όταν δεν υπήρχαν οι τραγουδιστές και οι ηθοποιοί με τις εφήμερες επιτυχίες, οι άνθρωποι δεν είχαν πρότυπα για να θαυμάσουν και στρέφονταν αναγκαστικά στον θαυμασμό και την λατρεία των ιπποτών, των αγνών ηρώων που είχαν σαν επίγεια αποστολή την προσφορά στην Ανθρωπότητα, συνήθως για να κερδίσουν το χαμόγελο και την καρδιά μιας αρχόντισσας, η σκέψη της οποίας τους συντρόφευε στις περιπέτειές τους. Ο ρόλος του ιππότη θα εξεταστεί παρακάτω στην έρευνά μας. Σε αυτό το σημείο θα κάνουμε μία μικρή στάση για να δούμε την ιστορία που έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία των σχετικών μύθων, την ιστορία της Αργούς και των Αργοναυτικών Εκστρατειών.

Δεν θα μας απασχολήσει η ιστορική αντιμετώπιση του θέματος, αν δηλαδή η Εκστρατεία ήταν μία ή περισσότερες και αν έγινε το 12.000 π.Χ. ή το 1.200 π.Χ. Αυτό είναι περισσότερο έργο των αρχαιολόγων και των ερευνητών που σκάβουν την γη για να βρουν τα ίχνη που άφησε η Αργώ στον ουρανό και στα «Άλλα Πεδία». Εμάς θα μας απασχολήσουν οι αναφορές του Απολλώνιου του Ρόδιου κυρίως, αλλά και του Ορφικού συγγραφέα που μας άφησαν στις περιγραφές των ταξιδιών της Αργούς αναφορές για θαυμαστές πτήσεις.

Προσέξτε κάτι βασικό. Ένα γεγονός μπορεί να περιγραφεί με παραπάνω από δύο τρόπους, αναλόγως από τις πεποιθήσεις και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται ο ερευνητής. Το πέταγμα ενός περιστεριού για κάποιον οπαδό της θρησκείας είναι η εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος, ενώ για κάποιον ερευνητή των ΑΤΙΑ, κρυπτογραφεί ένα σκάφος των Πλειάδων. Δεν πρέπει να ψάχνGod's Messenger HD Desktop Backgroundουμε για Απόλυτες Αλήθειες, αλλά για Πιθανές Αλήθειες, οι οποίες όταν θα αρχίσουν να γίνονται δόγματα, θα σβήσουν για να δώσουν την θέση τους σε νέες πιθανότητες. Οι Αργοναυτικές Εκστρατείες εκτός από ταξίδια στον κόσμο της ύλης ήταν, και είναι, πνευματικές αναζητήσεις. Εδώ θα μας απασχολήσει η έρευνα για στοιχεία ύπαρξης δυνατοτήτων από τους αρχαίους γήινους για διαστρικά ταξίδια.
Σήμερα, ο άνθρωπος στέκεται με δέος και φόβο μπροστά στα όσα έχει ανακαλύψει η Επιστήμη και πολλές φορές θέλει να κλειστεί στο καβούκι του, ανήμπορος να χαλιναγωγήσει την ίδια αυτή Επιστήμη που από αρωγός, τείνει να γίνει δυνάστης του. Η θέση του ανθρώπου είναι στα άστρα και αν δεν καταφέρει να βρει την αυτοπεποίθηση να το επιχειρήσει, το Δελφικό Γνώθι Σαυτόν, θα περάσει πολύ δύσκολες μέρες, που μάλλον δεν θα είναι πολλές, κρίνοντας από τον υπερπληθυσμό και την καταστροφή του περιβάλλοντος της Γης.

Εντύπωση προξενεί το γεγονός ότι, παρόλη την δυσκολία του εγχειρήματος της απόκτησης του χρυσόμαλλου δέρατος, ο Πελίας έστειλε τον Ιήσωνα και τους υπόλοιπους Αργοναύτες (ή Αργοναΐτες) με ένα μόνο σκάφος, άσχετα από το πόσο «θαυμαστά» εξοπλισμένο ήταν αυτό. Το ίδιο το όνομα του Πελία αναγραμματισμένο, αγαπημένο παιχνίδι των αρχαίων μυθογράφων, μας δίνει το Πλειάς, μια αποστολή δηλαδή, την οποία υπαγόρευσε η Αρχή των Πλειάδων. Η Εκστρατεία άλλωστε, ήταν αφιερωμένη στην Ήρα, που κρυπτογραφεί την Σειριακή Αρχή, έτσι από την αρχή καταλαβαίνουμε ότι αφού εμπλέκονται οι Πλειάδες και ο Σείριος, το μόνο σίγουρο είναι ότι «θα δούμε πράγματα και θαύματα».

© 2003, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αναγέννηση του Φοίνικος”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s