«Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αδελφότητα του Παγωνιού», από τον Νίκο Παναγοδημητρόπουλο

Αδελφότητα του Παγωνιού Εξώφυλλο

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου «Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αδελφότητα του Παγωνιού», κείμενα τα οποία έχω δημοσιεύσει στα blogs μου και το Facebook.
Ελπίζω να σας ταξιδέψουν.
Καλό Ταξίδι…

Το βιβλίο μπορείτε να βρείτε εδώ:

Τα κείμενα υπόκεινται στον Νόμο περί Προστασίας Πνευματικών Δικαιωμάτων. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αρκεί να αναφέρεται η Πηγή τους και το όνομα του συγγραφέα.
Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

** * * *

Ας μιλήσουμε για τον άνθρωπο. Ή μήπως νομίζετε ότι ξέρουμε τα πάντα γύρω από αυτό το δίποδο, περίεργο όν; Μην είστε τόσο σίγουροι την επόμενη φορά που θα κοιταχθείτε σε έναν καθρέφτη ότι θα ξέρετε τί βλέπετε.
Πάμε λοιπόν να αρχίσουμε μαζί ένα ταξίδι στον Μύθο και την Ιστορία, ίσως και την Φαντασία, ποιος ξέρει; Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω πει ότι διεκδικώ το Αλάνθαστο, αλλιώς τώρα θα ήμουν καθισμένος στον χρυσοποίκιλτο θρόνο μου και θα έψελνα. Και οι ύμνοι δεν είναι πάντα φιλικοί προς τον άνθρωπο, ή τέλος πάντως, εκείνο το δίποδο, περίεργο όν που λέγαμε πιο πάνω.
Μην παρασύρεστε από την ασφάλεια του καναπέ σας, στο φωταγωγημένο και κλιματιζόμενο σαλόνι σας. Οι άνθρωποι συνασπίστηκαν σε πόλεις ακριβώς για να ξεχάσουν αυτό τον κίνδυνο που στοίχειωνε τη σκέψη τους και έτρεφε το υποσυνείδητό τους. Ο κίνδυνος ποτέ δεν πέρασε πραγματικά, απλώς φωλιάζει κάπου και τα όντα που αντιπροσωπεύει απλά περιμένουν να πάρουν την εκδίκησή τους και να ανακτήσουν, επίσημα γιατί ανεπίσημα δεν το έχασαν ποτέ, αυτό που ήταν κάποτε δικό τους.
Το Ανθρώπινο Κοπάδι

Τότε έφτασαν Εκείνοι, ή μάλλον για να ακριβολογούμε, έφτασε Εκείνη. Δεν ξέρουμε στα σίγουρα αν ήταν κοσμοναύτες με ιπτάμενα σκάφη από άλλους πλανήτες, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, ή αν ήταν επισκέπτες από κάποιες άλλες διαστάσεις. Το θέμα μας είναι ότι ήλθαν και από τότε άλλαξαν πολλά, τις συνέπειες των οποίων τις βλέπουμε ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ανοίγουμε την τηλεόραση ή ανοίγουμε την πόρτα μας για να βγούμε από την ασφάλεια του σπιτιού μας.
Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, όλα ξεκίνησαν από το Μεγάλο Θηλυκό, ευθύνη της οποίας ήταν ο αποικισμός του νέου αυτού πλανήτη. Αυτό το Θηλυκό ας το ονομάσουμε Ρέα, το ανθρώπινο όνομά της βέβαια και χάριν κάποιας συνεννόησης μεταξύ μας. Είναι το ίδιο πρόσωπο το οποίο έχουμε δει σαν Ρέα, Ήρα, Μαρία και ένα σωρό άλλα ονόματα, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Το σημερινό της όνομα δεν το γνωρίζω, αλλά φαντάζομαι ότι δεν είναι δύσκολο να το φανταστώ. Τί; Δεν πιστεύετε ότι υπάρχει ακόμα;
Μπαααα, δεν θα έπαιρνα όρκο για αυτό. Πώς άλλωστε μπορεί να πεθάνει κάποια που δεν έχει ποτέ…γεννηθεί;

Σε αυτό το ταξίδι θα καταδυθούμε στα βάθη της Ελληνικής Μυθολογίας, που όπως πλέον είναι γνωστό, αυτή αποτελεί “άγραφη” Ιστορία. Κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού δεν θα ασχοληθούμε με την φιλοσοφική ή και μεταφυσική αποκωδικοποίηση των μύθων, η οποία βέβαια είναι πολύ σημαντική, αλλά μόνο με την ιχνηλάτηση της δημιουργίας των έμβιων όντων στον πλανήτη Γαία. Έτσι, η καταγραφή των μύθων θα γίνεται σε μία μορφή αφήγησης, με παράλληλη προσπάθεια ερμηνείας των.
Το πιο σημαντικό κομμάτι της έρευνάς μας, αφορά στον αντίκτυπο αυτής της πορείας στην σημερινή εποχή, που βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο κατώφλι για την πορεία της Ανθρωπότητας. Πολλές “πύλες” έχουν ανοίξει, άλλες από συμπαντικά και άλλες από “κλειδιά” που χρησιμοποιούν κάποια όντα με ανθρώπινα χέρια, για να περάσουν κάποια άλλα όντα λιγότερο ανθρώπινα. Και όσο μπορούν να συνυπάρξουν ένα ψάρι με έναν άνθρωπο στις ίδιες συνθήκες, άλλο τόσο μπορεί να συνυπάρξει και ο άνθρωπος με αυτά τα άλλα όντα. Και πάντα ο πιο αδύναμος γίνεται τροφή του δυνατού, κατά τρόπο απόλυτα κυριολεκτικό.

Είναι καιρός η Ανθρωπότητα να πάψει να αποποιείται των ευθυνών της και να κάνει το Μεγάλο Άλμα… το αν αυτό θα είναι προς το χάος ή προς μία νέα αρχή, επαφίεται καθαρά στην ίδια, αφού όμως πρώτα μάθει την Μυστική Ιστορία της και το παρασκήνιο του Παιχνιδιού στο οποίο είναι μπλεγμένη. Τότε θα πάψει να αποτελεί μία μαριονέτα στα χέρια, ή και τα πλοκάμια, των αθέατων χειραγωγών της και θα πάρει την θέση που της αξίζει, ανάλογα με τις επιλογές που θα κάνει. Για ακόμη μια φορά, η Ελλάς και οι Έλληνες, οι πραγματικοί και όχι απλά όσοι τυγχάνει να διαβιούν στην χώρα Ελλάδα, καλούνται να ηγηθούν των εξελίξεων και να ανάψουν την Δελφική Φλόγα που θα φωτίσει την Οδό.

© 2007, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αδελφότητα του Παγωνιού”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

** * * *

Υπάρχουν όντα που τρέφονται με συναισθήματα, κυρίως την σεξουαλική ενέργεια που παράγει κάποιος άνθρωπος. Αν διαφωνείτε, δεν μένει παρά να αναλογιστείτε τα σεξουαλικού περιεχομένου μηνύματα που λαμβάνουμε κάθε μέρα από οτιδήποτε μας τριγυρίζει. Άλλα όντα τρέφονται με άλλες ποιότητες ενέργειας που παράγει ο άνθρωπος, κυρίως από τις αρνητικές σκέψεις. Και πάνω απ’ όλα υπάρχουν όντα που τρέφονται με τις σάρκες και το αίμα των ανθρώπων, για αυτό και τόσες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως παιδιά, εξαφανίζονται κάθε λεπτό από τους γύρω τους. Αυτά τα όντα θα μάθουμε να αναγνωρίζουμε γιατί κρύβονται πολύ καλά ανάμεσά μας, πολλές φορές με ανθρώπινη μορφή, αλλά με τελείως διαφορετικό γενετικό κώδικα.

vampiresΌταν οι Τιτάνες και οι Θεοί βρίσκονται σε πλήρη πύκνωση, αφήνοντας την αιθερική μορφή τους, στις φλέβες της Ρέας, του Ουρανού και όλων των άλλων δεν ρέει, προσέξτε δεν γράφω έρεε, αίμα, αλλά μία άλλη γαλάζια ουσία γνωστή σαν ιχώρ. Όπως λέει και ο Όμηρος (Ιλιάς Ε, 339 – 342) αναφερόμενος στον τραυματισμό της Αφροδίτης: «έτρεχε το άμβροτο αίμα της θεάς, ο ιχώρ, γιατί αυτοί δεν τρώνε άρτο ούτε πίνουν οίνο, για αυτό και δεν έχουν αίμα και είναι αθάνατοι». Εντύπωση προκαλεί η λέξη «άμβροτο» (μη φαγώσιμο) με την οποία χαρακτηρίζει ο Όμηρος τον ιχώρα, πράγμα που υποδεικνύει την διαφορετική ποιότητα του ιχώρος από το αίμα, το οποίο αποτελεί έδεσμα εξαιτίας των ουσιών του που είναι απαραίτητο για τις ενσαρκώσεις των άυλων οντοτήτων.

Για αυτό τον λόγο και οι σημερινοί «αγαθοί ποιμένες» των ανθρώπων, λέγονται γαλαζοαίματοι, αν και στην πραγματικότητα δεν είναι όλοι τόσο αγαθοί, ούτε τόσο… άνθρωποι. Στην συνέχεια θα δούμε ότι το αίμα αρχίζει και φαίνεται στην ιστορία μας πολύ αργότερα, όταν οι Θεοί θα αρχίσουν να σμίγουν με τους γήινους. Και αυτό το ανθρώπινο αίμα, τόσο εκείνα τα χρόνια όσο και σήμερα, αποτελεί ένα πρώτης τάξεως έδεσμα για ορισμένα πλάσματα που δεν κυκλοφορούν τόσο πολύ την ημέρα, αλλά στην ουσία κινούν τα νήματα μιας Ανθρωπότητας τόσο κοιμισμένης και αποχαυνωμένης, που δεν καταλαβαίνει ότι αποτελεί προϊόν… εκτροφής.

© 2007, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αδελφότητα του Παγωνιού”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

**********

… Η ψηλή, ξανθιά γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο του σκάφους που την έφερε σε αυτό το μέρος. Τα σχέδια που της είχαν δείξει στην ενημέρωση οι Ιερείς πίσω στην πατρίδα, σε ένα Γαλαξία αρκετά μακριά από εδώ, δεν μπορούσαν να συλλάβουν ούτε στο ελάχιστο την ομορφιά που αντίκριζε με τα υπέροχα φωτεινά, γκριζογάλανα μάτια της.
Πήρε τις μετρήσεις από την εξωτερική ατμόσφαιρα και αφού είδε ότι ο αέρας ήταν απόλυτα συμβατός με τον οργανισμό της, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Τα μακριά χρυσά μαλλιά της ήταν σε πλήρη αρμονία τόσο με το ανοιχτό πράσινο της πεδιάδας κάτω από τα πόδια της, όσο και με το γαλανό χρώμα του ουρανού. Έσκυψε στο έδαφος και με το λευκό, γαντοφορεμένο χέρι της πήρε μία μικρή πέτρα. Την περιεργάστηκε και κοιτάζοντας ψηλά, είπε σιγανά: «Γαία», αναφερόμενη στο όνομα που είχαν δώσει σε αυτό τον ανεξερεύνητο κόσμο πίσω, στον Γαλαξία της Ανδρομέδας, από όπου είχε έλθει.
Μπήκε πάλι μέσα στο σκάφος και έστειλε ένα μήνυμα στον Σείριο, όπου βρισκόταν το κέντρο της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας, με όλες τις διοικητικές υπηρεσίες και την Έδρα του Ιερατείου των Δώδεκα. Το μήνυμα θα έφτανε πολλά χρόνια αργότερα, τουλάχιστον σύμφωνα με τον τρόπο μέτρησης που ίσχυε σε αυτό το χωροχρονικό συνεχές, αν και το Ιερατείο θα το λάμβανε σχεδόν ταυτόχρονα με την εκπομπή του.
Έπειτα πήγε μπροστά σε ένα μεγάλο κλιματιζόμενο κιβώτιο και το άνοιξε, παίρνοντας από μέσα ένα μακρύ, διάφανο σωλήνα με το γενετικό υλικό που είχαν διαμορφώσει κατάλληλα οι ιερείς για την αποστολή της στην Γαία. Πήγε στην κουκέτα της και αφού έκλεισε την πόρτα πίσω της, αφέθηκε στις πρώτες στιγμές χαλάρωσης που είχε αφότου έφυγε από τον Σείριο.
Σε λίγη ώρα η πόρτα της κουκέτας άνοιξε και η πανέμορφη Ρέα βγήκε έξω με τα χέρια της να ακουμπάνε τρυφερά στην κοιλιά της. Αν όλα είχαν πάει καλά, σε λίγο καιρό δεν θα ήταν πια μόνη.

«Γαῖα δέ τοι πρῶτον μέν ἐγείνατο ἶσον ἑαυτῆ
Οὐρανόν ἀστερόενθ’»
Ἡσίοδος, Θεογονία 126 – 127
 
peacock-ladyΌταν έφτασε στη Γαία, η Ρέα γέννησε μόνη της τον Ουρανό και μετά έσμιξε μαζί του για να αρχίσει η θεϊκή γενιά. Το ίδιο το όνομα της Ρέας αναγραμματισμένο δίνει το «Έρα», που παραπέμπει στην ίδια την έννοια της Γαίας. Αν υποθέσουμε ότι ο πρώτος επισκέπτης στον πλανήτη μας ήταν γένους θηλυκού, δεν ήταν δύσκολο για αυτήν να προχωρήσει στην εξωσωματική γονιμοποίηση της, όπως την λέμε σήμερα, με γενετικό υλικό που είχε φέρει μαζί της. Άλλωστε για αυτό και η μορφή της Μεγάλης Μητέρας υπάρχει σε όλες τις θρησκείες, η κοινή μητέρα όλων των ανθρώπινων όντων, της μορφής τουλάχιστον που δημιουργήθηκαν στον πλανήτη Γη.

Το γένος των θεών προέρχεται, σύμφωνα με τον Ησίοδο, από τη Γη και τον Ουρανό. Αυτό άλλωστε συμβολίζει και το σύμβολο του Οφθαλμού (ή Φαλλού) επάνω από την Πυραμίδα, το Ουράνιο σπέρμα σε Γήινη μήτρα. Θα πρέπει να διαχωρίσουμε όμως τις δύο διαφορετικές «ράτσες» που δημιουργήθηκαν. Η μία ήταν απόγονοι των «θεών» και η άλλη δημιουργήματά τους, που βασίστηκαν σε πειράματα που εκείνοι έκαναν στους γηγενείς κατοίκους. Οι απόγονοι βρίσκονται κρυμμένοι στον μύθο της γέννησης των Τιτάνων, ενώ τα δημιουργήματα, στον μύθο των Κυκλώπων και των Εκατόγχειρων.

© 2007, Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Πόλεμος της Φλόγας: Η Αδελφότητα του Παγωνιού”. Όλα τα κείμενα είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s