Μικρά, καθημερινά πράγματα που μας θυμίζουν πως η ζωή είναι Ποίημα

life

Υπάρχει πολύ μεγάλη Ομορφιά γύρω μας…
αλλά μόνον οι όμορφοι άνθρωποι μπορούν να την δουν και να της δώσουν Μορφή.
Μόνον όσοι έχουν την Ομορφιά μέσα τους, μπορούν να την δουν και έξω από τους ίδιους…
Μικρές ιστορίες Ομορφιάς…
Μικρές ιστορίες Ζωής…

*  *  *  *  *

Ένα νεαρό ζευγάρι περπατάει μπροστά μου στον δρόμο, πιασμένο χέρι χέρι…
από την αντίθετη κατεύθυνση έρχεται μια γριούλα με ένα καρότσι λαϊκής…
το στενό πεζοδρόμιο δεν χωράει και τους τρεις ανθρώπους ταυτόχρονα…
φτάνουν στο ίδιο ύψος…
και εκεί που περιμένω πως θα δω τα νεαρά παιδιά να αφήνουν τα χέρια τους για να περάσει η γριούλα με το καρότσι, ο νεαρός με εκπλήσσει.

Με μια μικρή κίνηση του χεριού του οδηγεί την κοπέλα του πίσω από το σώμα του, μπαίνοντας προστατευτικά σαν σωματοφύλακας μπροστά στον κίνδυνο που απειλεί το κράτημα του χεριού τους…
το ζευγάρι κρατιέται ακόμη χέρι χέρι και περιμένει να περάσει η γριούλα…
και μόλις εκείνη περνά, έρχονται ξανά δίπλα δίπλα για να μπορούν να κοιτάζονται ενώ περπατούν.

*  *  *  *  *

Η τηλεόραση του γραφείου μου από το πρωί στο «mute» (αθόρυβο) να προσπαθεί να με «ρουφήξει» στο Σκοτάδι που εκπέμπει.
Κάτι γραβατωμένοι τύποι με ακίνητα, άδεια από ζωή μάτια σε ένα ακατάσχετο «μπλα μπλα» προσπαθούν, αποτυχημένα, μιλώντας να πουν κάτι.
Το μάτι μου πιάνει μια φευγαλέα κίνηση έξω από το παράθυρο… κάτι πολύχρωμο να στροβιλίζεται, να χρωματίζει χορεύοντας το οπτικό μου πεδίο υπακούοντας στις αόρατες σε εμένα προσταγές ενός σπειροειδώς κινούμενου Ανέμου.
Μια πανέμορφη πεταλούδα…

Σαν να κατάλαβε το βλέμα μου κάθησε στο τζάμι και στάθηκε ακίνητη.
Ράγισε…
Όχι το τζάμι…
μα η μίζερη «Πραγματικότητα» γύρω μου…

*  *  *  *  *

Ένα κόκκαλο μπορεί να κάνει έναν σκύλο ευτυχισμένο, όχι τόσο γιατί πεινάει, μα γιατί «αισθάνεται» την Φροντίδα αυτού που του το δίνει.
Μια καλή κουβέντα κάνει το ίδιο σε έναν άνθρωπο…
Μια καλή κουβέντα στον Συνάνθρωπο είναι τροφή της Ψυχής… τόσο για αυτόν που την δέχεται, όσο και για αυτόν που την απευθύνει.

*  *  *  *  *

Μικρά, καθημερινά πράγματα που μας θυμίζουν πως η ζωή είναι Ποίημα…

© 2015,2016,2017 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s