%cf%8c%cf%84%ce%b1%ce%bd-%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%ac

Τρελαμένος ο κόσμος, όλοι κάτω κοιτάνε
παγωμένες καρδιές που ξεχάσαν να αγαπάνε.
Το χαμόγελο χάθηκε απ’ το στόμα του κόσμου
τρελαμένος και εγώ, πια μιλάω μοναχός μου.

Το θυμάμαι σαν χθες, μα περάσανε χρόνια
“σ’ αγαπάω” να λες, “και θα το κάνω αιώνια”.
Περπατούσαμε ώρες πιασμένοι στο χέρι
ανέλπιστα όμορφα η ζωή τα ΄χε φέρει.

Στο φιλί σου τα χείλη μου ανήμπορα καίγονταν
τα σμιγμένα κορμιά μας στο Πάθος σαν φλέγονταν.
Συνέρχομαι άξαφνα, οι αναμνήσεις πονάνε
πεθαμένοι τριγύρω μου ολοένα περνάνε.

Ο άνεμος κρύος με ορμή με χτυπάει
ποτέ μου δεν πίστευα η μοναξιά πως πονάει.
Ίσως αύριο πια κάπου αλλού να βρεθούμε
όταν ξανά πια οι άνθρωποι θυμηθούν ν’ αγαπούνε.

© 2012 Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s