Κραυγή

wolf

Λένε πως ο λύκος είναι κατά βάση μονογαμικός και αγαπά μια φορά και για πάντα.
Έχουν δίκιο…
*****     *****     *****
Πανσέληνος…
και όλα τα μάτια στραμμένα στο φεγγάρι…
εκεί όπου τα βλέμματα των ερωτευμένων ορίζουν σαν σημείο συνάντησης για να τραγουδήσουν λόγια αγάπης που ο άνεμος θα σβήσει μόλις ο ήλιος ανατείλει.

Ένα ελαφρύ θρόισμα των φύλλων…
δύο χρυσαφένια μάτια ξεπροβάλλουν από τα πυκνά σκοτάδια των αειθαλών δέντρων.
Το μονοπάτι για την κορφή του λόφου γνωστό σε πολλούς…
μα λίγοι παίρνουν την απόφαση να το ακολουθήσουν.
Κάθε μήνα το ίδιο τελετουργικό…
κάθε μήνα το ταλαιπωρημένο γούνινο σαρκίο που τον μεταφέρει στο Ταξίδι γδέρνεται και ματώνει από τα φυλλωμένα μαστίγια που προσπαθούν να του φράξουν τον Δρόμο.
Μα μάταια…
η Θέληση να Την αντικρύσει πιο δυνατή και από το ίδιο το ένστικτο της Επιβίωσης…
για μια στιγμή μονάχα να Την δει…
… και ας ξεψυχήσει την επομένη…

Ένα κοφτό λαχάνιασμα σκίζει τον αέρα…
το κατάλευκο τρίχωμά του αλλού ματωμένο και αλλού καμένο από το μαστίγωμα των κλαδιών…
το βροντοχτύπημα της καρδιάς προδίδει την ένταση της Θέλησής του να είναι δίπλα Της…
κάθε μήνα τα ίδια τραύματα…
κάθε μήνα οι επουλωμένες πληγές ξανανοίγουν, καθώς διαβαίνει ξανά το Μονοπάτι προς Εκείνη.
Και πάλι νικητής…
το Κάλεσμά Της πιο ισχυρό και από ορθωμένα τείχη… πανύψηλοι ίσα με τον ουρανό πύργοι δεν θα του κατέβαλαν τον Ίμερο.
Για μια στιγμή μονάχα να Την δει…
… και ας ξεψυχήσει την επομένη…

Άξαφνα τη σιγαλιά ξεσκίζει μια κραυγή…
ένα αλύχτισμα καημού, μα και δύναμης αντάμα, ικανό να σου ξεσκίσει τα σωθικά από την ένταση…
νικητήρια ωδή…
μα και κύκνειο άσμα.
Ένα δάκρυ δροσίζει το, με χρυσαφένια απόχρωση, γκριζογάλανο μάτι που Την αντικρίζει…
μια θύμηση του πυρόξανθου καταρράκτη που απλωνόταν μαξιλάρι στα όνειρά του, του κομματιάζει διονυσιακά την ψυχή…
συνθέτοντάς την πάλι σε μια Φοίβη Ύπαρξη.
Χιλιάδες χιλιόμετρα δεν θα τον σταματούσαν από το να μυρίσει το άρωμά Της να γεννά πληρότητα στην ψυχή του…
το στιγμιαίο άγγιγμα των ματιών τους βαρύτατο τρόπαιο απέλπιδου αγώνα ενάντια σε ένα Σύμπαν εμπόδιο στην Ένωσή τους.

Για μια στιγμή μονάχα που Την είδε…
…και ξεψύχησε την επομένη…

© 2012 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s