2

Κραυγή αναδύεται απ’ της ψυχής μου το βάθος
στον άνεμο αλύχτισμα με ακόρντο το πάθος.
Ο καημός μου με πνίγει, με πάει στο σκοτάδι
μονάχος διαβαίνω τις Πύλες του Άδη.

Μπροστά μου η Άβυσσος, γυρεύω την στράτα
στο πλάι μου έλα, το χέρι μου κράτα.
Θεά μου Εσύ, στον απέναντι όχθο
κάνε να φτάσω, με κόπο και μόχθο.

Το χρώμα μου γκρίζο πριν φτάσω εδώ
το Λευκό της μορφής Σου γυρεύω να δω.
Εσένα προσμένω να μ’ εξαγνίσεις
το σκοτάδι μέσα μου να αφανίσεις.

Τα μάτια μου αντίθεση στο φόντο πια κάνουν
Σκοτάδι και Φως μαζί ξεπροβάλλουν.
Το ένα μου μάτι Ειρήνη γυρεύει
στο άλλο ο Πόλεμος ανασαλεύει.

Στην απέναντι όχθη μετά σαν βρεθώ
στα Νερά της Στυγός θε να βαπτισθώ.
Την Δύναμη δώσε Θεά μου ν’ αντέξω
στον κόσμο της σάρκας να επιστρέψω.

Και όταν ξανά θνητός θα λογιέμαι
στων ανθρώπων τις ρούγες θα περιπλανιέμαι.
Το φεγγάρι γυρεύω να καλωσορίσω
με Λύκου φωνή τώρα πια θα αλυχτήσω.

© 2011 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s